Biologisch gezien is vader worden een eitje. Eigenlijk een eitje met een zaadje.

Na de geboorte van Marit was dat bij mij niet anders. Gevoelsmatig was het ook meteen raak. Ze moest naar de kinderafdeling omdat ze niet zo’n goede start had. Ik dacht niet aan Eleanor en ik liep zonder om te kijken met de co-assistent mee. (Ik denk ook omdat E in goede handen was.)

Het was de eerste keer dat ik het oergevoel had.

Dit weekend waren we met z’n allen een paar dagen op de Veluwe. Het weer was geweldig, dus hebben we een paar fietsen gehuurd. Je vaderschap wordt dan opeens heel praktisch. Je bent de man die wel even twee zitjes monteert. Als je ze er niet zomaar op krijgt, dan komt dat oergevoel weer om de hoek kijken.

Gelukkig scheen de zon. Anders had er die avond everzwijn op het menu gestaan.