Cappuccino

Het bereiden van cappuccino is een geëerd ambacht. Vast en zeker generaties lang overgedragen van vader op zoon in, ik hoop, de meest barre wijken van grote Italiaanse steden als Napels. Ik hoop ook dat de samenstelling staat voor het barre leven in deze buurten (het deel espresso) en teken is voor hoop op betere tijden voor het nageslacht (de melk).

Chinees eten is in Nederland anders dan in Amerika, Duitsland en China zelf. Geen autochtone Chinees heeft ooit gehoord van een sateetje. En ik ben bang dat het ook zo gaat met de cappuccino. Ieder land heeft zijn Douwe Egberts of Sara Lee die het net een beetje anders maakt. En da’s een coffee shame.

Het waanidee dat je cappuccino ook thuis zou moeten kunnen drinken maakt het alleen maar erger. Instant-cappuccino in rare zakjes die klontert als je niet volgens Captain Janeway’s zoekpatroon Alfa roert. Of nog erger: een gratis melkopschuimer bij je pak filterkoffie waardoor je robuuste kop koffie verwatert tot in de magnetron opgewarme moedermelk. Ik ben geen baby!

Het toppunt is de drap die wordt geserveerd door koffieautomaten. Zielloze poederaanlengers met dubbele moraal zijn het. Ik weet een apparaat te staan, in een heuse pantry (nee, da’s geen r te veel), die zowel verse als instantkoffie kan tappen. Dat begrijp ik niet. De prijs is gelijk (gratis, dat geeft het apparaat zelf aan), maar je kunt lekkere en vieze koffie krijgen. En dan maken mensen ook nog eens de verkeerde keuze, hè! Godgeklaagd.

Daar heeft Marco Polo geen koffiebonen voor uit China gehaald.

2 Comments

Add yours →

  1. Cacao op de cappuchino dat is pas echte koffie-verlogening

  2. En uit onze automaat kun je kiezen uit koffie, thee, cappuchino of expresso. Maar het komt allemaal uit hetzelfde tuitje. Ze denken zeker dat ik daarin trap?

Geef een reactie