In Fantoompijn van Arnon Grunberg is de hoofdpersoon beroemd geworden met het boek “268 op de wereldranglijst”. Het lijkt erop dat mijn magnum opus “15129 van de 4mijl” gaat worden.

Het lopen van de 4 mijl van Groningen doet veel met je. Het begint met het starten in een kooi vol met mensen. Vanaf het moment dat ik de hekken binnenstapte kreeg ik een flashback naar Saving Private Ryan. Alsof ik moest landen op Omaha Beach. Ik ging ook expres wat extra naar achteren staan. De eerste tien rijen renners zouden zeker kanonnenvoer worden voor “Dikke Bertha”, dus als ik zes man voor me houd, dan moet ik het wel redden.

Het viel me al met al niet tegen. Ik overleefde de “landing” en ik kon het aardig volhouden. De afgelopen twee weken had ik nauwelijks getraind, maar in de weken daarvoor had ik toch al een keer 3 mijl gelopen. De laatste keer dat ik had gelopen was een week geleden en dat was niet bepaald een succes. Na amper twee kilometer was er dermate veel pap in mijn benen gelopen, dat ik er maar mee gestopt ben. Heel gek. Het was geen bewuste beslissing, ik stopte gewoon opeens met lopen.

Ik vond het dus niet gek dat ik 3 kilometer voor het einde (maar al wel meer dan halverwege) het op een wandelen moest zetten. Na nog een beetje rennen en wat wandelen, kreeg ik, bovenop de spoorbrug, de Herestraat in zicht. De spandoeken tellen de laatste 500 meter af en je hobbelt fijn de brug naar beneden. Het laatste stuk ging erg lekker. Wat door velen als zwaar wordt ervaren, kon ik nog makkelijk aan. Ik concentreerde me volledig op de speaker en dat hielp. Volgende keer neem ik mijn MP3-speler mee.

Wat ik erg jammer vond, was dat ik mijn fans langs het parcours heb gemist. Ze stonden er wel, maar ik liep niet langs de juiste kant van de weg. Ik had andere dingen aan mijn hoofd, moet je begrijpen. Gelukkig liep ik niet heel snel, dus heb ik nog even naar Eleanor, Marit, Elke, opa Jouke en oma Trieneke kunnen zwaaien.

Ik had pas laat door wat voor voeten mijn deelname aan de 4 mijl in aarde had. Ten eerste moet je toch écht wat meer trainen om een aardige tijd neer te zetten. En ten tweede, was mijn omgeving er toch meer mee bezig dan ik eerst bevroedde.

Ik blijf in iedergeval doorlopen. 🙂