Ik vind het geweldig om vader te zijn. Als je je kinderen ziet opgroeien, ontdek je weer hoe het was om zelf de wereld te ontdekken. En altijd zit het in kleine dingen.

Gisteren was Rosso, onze rode je-weet-wel-kater, jarig. Hij is nu 8 jaar. Marit en Elke vieren dat alsof hun broertje jarig is. Ook al is er geen taart. Elke pakte uit met een tekening. En Marit had een lief briefje geschreven.

Rosso wist duidelijk niet wat hij ermee aan moest. “Is dat voor mij?” leek het alsof hij dacht. Het lukte nauwelijks een fatsoenlijke foto te maken van de meiden, de kater en de cadeaus. Hij liep steeds weg.

Vanavond zag ik Marits briefje nog bij Rosso’s etensbakje liggen. Het was lief en hilarisch te gelijk. De woorden die ze gebruikte. De vroeg-wijsheid die ze – schijnbaar – voorwendt. Het was erg herkenbaar.

Klik voor een grote foto
20120306-214957.jpg