Het is een minimirakel dat ik het al tweehonderd dagen volhoud: elke dag een zwart-witfoto maken. Of eigenlijk: elke dag een foto instagrammen. Want dat is het eigenlijk. Soms schiet ik dagen niets. Ik heb dan af en toe ook een beetje hulp nodig. Van foto’s uit het grote Franke Fotoportfolio met kiekjes uit alle jaren van de een-en-twintigste eeuw. Of van de snapshots van E, als ze ergens is waar ik niet ben. Maar het vaakst toch van landschappen, dingen en mensen die mijn blik kruisen. Zoals hier dochter M, in de eerste foto van het jaar.