Vangrail

Ik was nog nooit bij de onthulling van een kunstwerk geweest. Het viel een beetje tegen. Ik zag een groot wit doek voor me waarmee de uitstulpingen aan het ook werden onttrokken, maar dat kon er niet van af. Het ding stond al in de volle bewolking dof te zijn. Een paar kinderen waren er al ruzie op aan het maken en een verdwaalde stadsduif had er zijn behoefte op gedaan.

Wat ik zag? Het was een soort klimtoestel van vangrail. Best een origineel idee vond ikzelf. De wethouder was ook onder de indruk. Hij stuntelde nog een beetje want hij hield de wet nog maar een week of twee. Hij had het over de duizenden kilometers vangrail die in Nederland langs de weg stonden. En dat het geval wel op een arena leek. Ik zag er wel een ufo in.

De kunstenaar ging het ook nog uitleggen. Ik vind dat kunstenaars hun bek moeten houden over hun eigen werk, tenzij ze dichter zijn. Ik stond daar, op een halfbewolkte zaterdagmiddag, een kunstwerk te waarderen en bij alles wat hij zei, dacht ik: “Wat een gelul.” Ik vind het helemaal niet erg om niet aan een kunstwerk te mogen komen. Voor je het weet kweek je een generatie kinderen die denkt dat ze met hun vingerverfvingers de Mona Lisa primair bij mogen kleuren. Het kunstwerk bleek bovendien een tweedehandsje te zijn. De vangrails hadden eerder in Brugge gestaan, of zo. Je zag de wethouder denken: “Dat was de verantwoordelijkheid van mijn voorgangers!”

De onthulling werd opgeleukt door een danser en een bandje. De danser, een idiote Belg, kan heel goed stoel happen. Hij wist een stoel op zijn kin te balanceren. Hij ving de stoel op en reclameerde dat hij “Une artiste visuelle!” was. HIj kwam wat te dichtbij. Ik was even bang dat hij mij uit het publiek zou halen om iets met de stoel te doen. Gelukkig liep hij door. Vervolgens liep hij balancerend het kunstwerk op. Een deel van het publiek was inmiddels licht aangeschoten door de gratis bier die werd geschonken. Fotografen van lokale kranten schoten een paar plaatjes. De wethouder verplaatste zich naar een nuchter deel van het publiek.

De Idiote Belg was het kunstwerk afgeklauterd om zijn vuurspuwspullen te pakken. “Une artiste visuelle!” En er volgde een imitatie van een draakje dat zelfs door ridder Graaf Lafhart III te verslagen was. “Ha ha!”, lachte hij, “Une artiste visuelle!” Hij maakte een armbeweging het publiek in. “Des artistes musicalles!”. Uit het publiek kwamen vijf jongens die voorafgaand aan de opening hadden gevoetbald op het gras. De bal lag nog voor het drumstel. Stiekem was ik hiervoor gekomen.

Marit en ik hebben staan swingen op LPG. // Ster-blok: Een echte aanrader. Ze maken leuke liedjes. Houd de Noka-reclame op tv en radio maar in de gaten, dan kun je ze horen. Einde Ster-blok // Swingen op LPG is bovendien lekker goedkoop aan de pomp. Je zag ze een beetje vervreemd kijken. “Waar zijn wij in hemelsnaam terechtgekomen?” zag je een gitarist denken. “Het heeft geen zin ons album te pluggen” keek de drummer somber.

Ik ben benieuwd wanneer er weer een onthulling is.

6 Comments

Add yours →

  1. En ik ben benieuwd naar een plaatje van dat kunstwerk. Picture pleez.

    Belly rollercoaster is een fijn deuntje

  2. Tja…
    Ik zou Marit in haar klauterperiode maar even uit de buurt van dit gevaarte houden 😉

  3. Ik vind het net een bliksemafleider. Nog een reden om haar er vandaan te houden.

  4. In welke fase zit Marit eigenlijk? Loopt ze al? Zegt ze al woordjes?

  5. Sinds een paar dagen loopt ze! Met woordjes ook, alleen vertikt te het nu om pappa te zeggen…

Geef een reactie