Turks Fruit is het eerste echte boek dat ik heb gelezen. Met echt bedoel ik literair, maar dat staat zo kakkineus (hoe spel je dat, in godsnaam!). Ik las het om alle verkeerde redenen: Jan Wolkers was één van de weinige schrijvers die ik kende (ik was 15) en ik wist alleen dat er veel in geneukt werd (het spijt mij van deze platte omschrijving, maar hé, ik was 15!).

Toen ik het boek uit had, keek ik anders tegen de rest van mijn boekenlijst aan. Ik ben direct naar de bieb gerend om meer boeken te halen. In die herfstvakantie heb ik nog twee andere boeken gelezen. Maar om eerlijk te zijn werd ik van Een vlucht regenwulpe niet echt vrolijk, ondanks dat ik het compenseerde met Koot graaft zich autobio.

De schoonheid van Turks Fruit zit hem in de tragiek van het verliezen van zo’n heftige en mooie liefde. Het sterven van Olga vond ik aangrijpend, maar ik kreeg pas echt een brok in mijn keel van de beschrijving van hoe de ikfiguur de pruik van Olga meegaf aan het vuil.

Het is meer dan twaalf jaar geleden dat ik Turks Fruit voor het eerst las en de film heb ik een jaar of negen geleden voor het eerst gezien. Ik weet niet meer wat precies waarin gebeurde. De scene waarin Rutger Hauer de pruik wegdeed staat op mij netvlies gebrand en ergens twijfel ik of ik het daadwerkelijk heb gelezen.

Vrijdagavond heb ik het boekenweekgeschenk gescoord bij het kopen van een boek als verjaardagskado. Ik zag Turks Fruit liggen. Het wordt tijd dat ik eens goed ga lezen in de boeken dit ik nog (half)ongelezen heb liggen, dan kan ik hem mijzelf kado doen.