Steve Vai en ik

Steve Vai is een virtuoze gitarist waar ik als puber veel naar luisterde. Na 20 jaar weet ik nog steeds niet hoe je zijn naam uitspreekt. Volgens mij is het  “vaai” maar ik heb het vaak genoeg als “veei” gehoord. Dat laatste is heel goed mogelijk. Ik vind dat eerste toch een stuk mooier. Meer mystiek.
Want dat hing voor mij toch om Steve Vai heen. In mijn verbeelding maakt hij obscure muziek voor een kleine groep fans. En dan toch de beste gitarist ter wereld zijn. Hij maakte nou niet echt muziek die door MTV of Radio 3 werd uitgezonden. Daar had de horizontalisering al toegeslagen.

Groot was dan ook de schok van mijn klasgenoten toen ik The Attitude Song liet horen. Voor Muziek moesten we een liedje instrument voor instrument ontleden. Dit nummer was daar perfect voor: niet te kort, maar ook zeker niet te lang. Op 3 meter kettingpapier had ik het hele nummer uitgeschreven. Het was zeker niet het hardste nummer van zijn plaat. Drie gitaren met fuzz waren te veel van het goede voor de Groningense suburbaanse oren van mijn klasgenootjes. Ik vond Shock & Awe uit.

Het zorgde er voor dat ik contact kreeg met De Zittenblijver. Hij hield zich altijd schuil in een hoek van het lokaal. Ten minste, op dagen dat hij de moeite nam naar school te komen. We wisten niet veel van hem. Wel dat hij gitaar speelde. Dat ontdekten we min of meer per ongeluk. Tijdens schoolonderzoeken konden we niet terecht in ons normale lokaal, dus hadden we Geschiedenis naast het berghok van Muziek. De Zittenblijver was er weer eens niet. Tot de les verstoord werd door Statisfaction van de Stones. Even later werd De Zittenblijver met nablijven op zak het lokaal in gedirigeerd door de docente. Ik vond het mooi.

Mooi omdat het zo ver van mij af stond. Het leek hem niet te kunnen deren: schooltijden, opletten, strafwerk, nablijven. En hij was natuurlijk een jaar ouder. Hij was er toevallig wel toen ik de uitwerking van The Attitude Song liet zien. Hij was de hele les weggedoken in van een klasgenoot geleende aantekeningen Aardrijkskunde, we hadden proefwerk het volgende uur. The Carpenters, Michael Jackson & Paul McCartney, Vangelis en Nina Simone liet hij aan zich voorbijgaan. Maar bij de eerste riff van Steve Vai was hij wakker, keek hij op en zag hij mij met nieuwe ogen.

Opeens veranderde mijn plek in de klas. Ik was een cooler geworden, zonder spijbelen of huiswerk verwaarlozen. De Zittenbijver vond mij cool. Hij had het over Steve “Veei”. Ik over Steve “Vaai”. Dat vond hij ook beter klinken.

Ik ontdekte de kracht van authenticiteit. Al begrijp ik dat nu pas.

2 Comments

Add yours →

  1. Geweldig verhaal. De Zittenblijver, briljant! Zelfs de muziek is om vrolijk van te worden. En de beste man leeft gewoon nog. Hoera.

Geef een reactie