Ontdek de Sal Paradise in jezelf

Vanmiddag waren we in de bioscoop. En daar zag ik de filmposter van On The Road hangen. Ik wist dat hij er aan zat te komen. Deze maand nog kan ik de langverwachte verfilming zien van het gaafste boek dat ik ooit las.

Ik moet bekennen dat ik niet de meest avontuurlijke persoon ben. En ook zeker niet reislustig. Dat is vast waarom ik dit zo’n gaaf boek vind. Ik hoef er zelf niet voor op pad! De plek waar ik hem las was ook niet avontuurlijk: de trein tussen Bedum en Station Groningen Noord. Het was voorjaar.

Je kunt in het boek wonen. Je beleeft het avontuur alsof je bij Dean Moriarty en Sal Paradise in de auto zit. Je ruikt een zweem van drank, benzine en seks. Het is bij vlagen vuig. Het leert je dat je de reis moet maken zonder dat je weet waar je heen gaat. De reis zélf is de ultieme beloning.

Ik rijd zelf graag auto. Lange stukken vakantiedorpen maak ik graag. In Europa kom je in een paar dagen ook nog eens ergens. Je bent zo in een ander land. Terwijl je soms blij mag zijn om in één dag in een andere Amerikaanse staat te rijden.

Dat soort ritten maken me blij. Ook al is het geen afgeragde oude Amerikaanse sloep, maar een Duits-Amerikaase burgerbak waar veel vakantiespullen in kunnen. Die je bovendien relatief zuinig van A naar B brengt.

Hoewel de eindbestemming een Italiaanse massacamping is – en het bereiken ervan er wél toe doet – voel ik mij een heuse Sal Paradise.

1 Comment

Add yours →

  1. Ik ben ook niet reislustig. Hoe het komt, geen idee. Backpacking door Australie, dat is de nieuwe vorm van de camping. De camping echter, dat is pas avontuurlijk. Het is het nieuwe backpacken geworden.

Geef een reactie