Een week of wat terug waren Mart Smeets Tim Knol in DWDD. Neil Young werd 65 en daar moest over gesproken worden. Ze sloten af met het zingen van een liedje. Smeets moest zo nodig meedoen. Enthousiasme is soms aanstekelijk. Nu was het tenenkrommend.

Maar goed. Ik kende Neil Young wel, maar niet heel goed. Er was een tijd dat ik wekelijks in de platenwinkel kwam. Niet om veel te kopen overigens, maar ik ben wel ontzettend vaak door de cd-bakken gegaan. Van Neil Young kende ik wat nummers die hij had opgenomen met Pearl Jam, Rockin in the free world en de voorkant van zijn album Harvest Moon.

Ik vond op internet ergens zijn Greatest Hits. En ik ontdekte dat ik zijn muziek wel erg gaaf vind. Het hoogtepunt is Like a hurricane. Wat een geweldig nummer is dat. Ik kende het totaal niet. Nou heb ik niet hele goede pen als het gaat om het beschrijven van mooie nieuwe muziek. Ik schrijf daarom bijna nooit recensies (meer) over films en muziek. Ik kom vaak niet verder dan – in mijn ogen – obligate stukjes met verhandelingen over waarom iets is dat het is. In mijn ogen.

Maar ik denk dat als ik Like a hurricane jaren eerder had gehoord dat mijn leven – nog veel – mooier was geweest.

En nu die laatste zin terug lees, weet ik weer waarom ik nooit recensies schrijf. Het is óf obligaat, óf overdreven. Overdreven als een zingende Mart Smeets in een praatprogramma.

YouTube: Like a hurricane –  Neil Young