“Bjorn, is het nog goed gekomen met je WK-gevoel?”, is een vraag die mij bijna nooit (1 keer) wordt gesteld. Toch ga ik hem behandelen, want dit blog schrijf ik voor mijzelf en niet voor mijn lezers. Heb je zin om nog wel verder te lezen?

In 1998 kreeg ik voor het eerst en laatst het WK-gevoel. Het was een geweldig toernooi: mooie wedstrijden en Nederland deed het goed. Maar het was ook de eerste editie van Villa BvD met Barend en Van Dorp (en Jan Mulder). Dat was ongeëvenaarde toptelevisie op dat moment.

De NOS maakte op dat moment supersaaie programma’s rond eindtoernooien. Barend en Van Dorp mengden hun wekelijkse talkshow met een satire op Villa Velderhof en zo ontstond luchtige praattelevisie over het wereldkampioenschap. Het succes van het programma komt natuurlijk deels door het succes van Oranje. Maar je kunt het daar niet volledig op schuiven. Het was op dat moment echt nieuw om op deze manier – dagelijks – eerder gezellig dan gewichtig – over voetbal te praten.

Je wilde het niet alleen iedere dag zien, je wilde er ook bij zijn. Dat was elk geval het gevoel dat het bij mij achterliet. Zelfs René Froger die in een Eend stond te belten kon dat niet wegnemen.

Latere edities van Villa BvD waren echt minder. Dat komt ook omdat niet veel later Barend en Van Dorp een dagelijkse talkshow kregen bij RTL4. We kenden die koppen nu wel. De magie van het nieuwe was uitgewerkt. Maadat was het niet alleen. Het is ook iets ongrijpbaars wat daar gebeurde. In elk geval niet te grijpen voor de EK’s en WK’s die daarna kwamen. En ook niet te vatten voor andere programmamakers. Met misschien een kleine uitzondering voor VI. Hoewel bij hen de redenen voor succes ook de val betekende.

Dit WK hadden ze bij de NOS een huiskamer bedacht. Goed idee. Tekkel Messie was dan weer te bedacht. Hoewel ik de woordspeling wel waardeer Zo kon het gebeuren dat tijdens dit toernooi mijn WK-gevoel maar niet kwam. De goede resultaten van Oranje maakten wel veel goed natuurlijk!

Hup, Moffen!