Hout voor iemands buik

Een jaar of zes geleden was ik bij een optreden van Marillion. Een avond voor manen met een stuk hout als luchtgitaar.

Marillion is zo’n band die je nu makkelijk kunt gaan zien in een zaal bij jou in de buurt. De jaren van het grote succes ligt achter ze. Maar toch brengen ze trouw iedere paar jaar een nieuw album uit. En bij een nieuwe plaat hoort een tour in de luwte van de mooie herfst van je carrière. Het najaar past als geen ander seizoen bij Marillion.

Zo kon het gebeuren dat ik ze nog niet heel lang geleden voor het eerst zag optreden. Ik heb me vermaakt. Echt hemelbestormend was het niet. Meer een show voor echte fans, dan voor downloaders van de greatest hits. Niet dat het niet mooi was – mooi was het zeker – ik voelde het gewoon niet echt van binnen.

En wat me opviel: eigenlijk wil iedereen de leadgitarist zijn. Ook al ben je al 25 jaar frontman van een succesvolle band uit de 80s. Halverwege een nieuw nummer deed de zanger een paar stappen achteruit. Een roadie liep naar hem toe en hing van achteren een cricketbat met een stuk touw om zijn nek.

Hij luchtgitaarde de lange solo uit het nieuwe nummer mee. Als je van luchtgitaar kunt spreken bij een cricketbat (cricketbatte?). Ongetwijfeld zoals hij dat ook vroeger op zijn jongenskamer had gedaan. Krijg je de kans om dat op een podium te doen, dan moet je het vooral niet laten. Ik zou het in ieder geval doen. Wat maakt het uit wat een ander denkt?

Ik weet nu waarom Marillion mij die avond niet meer echt raakte. Het was de muziek die ik veel hoorde toen ik een jaar of 15/16 was. Het paste goed in die periode. Het kwam uit de tijd waarop het  hoogtepunt van hun kunnen waren. Voor het eerst muziek die ik niet luisterde om op te luchtgitaren, maar om naar te luisteren.

En dan is een stuk hout voor iemands buik een beetje storend.

2 Comments

Add yours →

  1. IWel een sportieve keuze voor een luchtgitaarsolo, een cricketbat.

  2. De doelpaal paste niet in de toerbus!

Geef een reactie