Rock & roll is niet meer wat het geweest is. De laatste legende die voor zijn 28e doodging, ligt alweer 15 jaar onder de zoden. En de nog levende legendes lijken meer op burgermannen dan op zombies.

Metallica is opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Dat klinkt precies wat het is. Je bent met je band al jaren bezig. Je hebt legendarische plaat gemaakt en je hebt een paar classics op je naam staan waar Arbeidsvitamienen de komen de drie decennia niet omheen kan.

Als je niet weet dat Metallica vorig jaar nog een geweldige plaat heeft afgeleverd, dan zou je denken dat ze er klaar mee waren. Over the hill. Passé. Op één lijn met de Eagles, Bee Gees en Diana Ross.

Ik heb de uitreiking gezien en ik vond het een beetje ontluisterend. Een handjevol hardrockers in bruiloftskostuum die hun moeder, vrouw en kinderen aan het bedanken waren voor een prachtige carrière. Waar is de roll in rock & roll gebleven? Of betekent “roll” in dit geval omdraaien. Als in z’n graf.

Het dieptepunt vond het dankwoord van James Hetfield. Hij hintte naar zijn verslavingen en dat hij daar nu geen last meer van had. Dat kwam allemaal omdat zijn vrouw en dochter hem hadden geleerd van liefde is. En houden van. Morgen moet ik naar de tandarts om mijn glazuur bij te plamuren.

Dat is natuurlijk harstikke mooi. Ik zou er eigenlijk niet cynisch over magen doen. Maar toen ik zijn dochtertje zag, was ik stomverbaasd. Daar zat een prinsessenmeisje; een paar jaar ouder dan Marit. James Hetfield had een gezinnetje als ik.

Was hij nu dichterbij mij gekomen of was ik meer rock & roll dat ik dacht? Moet ik in het vervolg naar hem refereren als James? Alsof hij in Sesamstraat, Volendam of het Big Brother-huis woont? Waar is de tijd gebleven dat artiesten gewoon de 28 niet haalden?

Het verhaal gaat dat Michael Jackson de laatste maanden van zijn leven alleen onder narcose kon slapen. En dat hem heeft genekt. Zielig voor zijn kindjes. Maar best Rock & Roll.